پسرم دوستت دارم

یه مدتی بود که فکرم مشغول این بود که داشتن یه بچه کوچیک تو این دنیای بی معرفت، آوردن یه فرشته به این دوزخ چقدر کار درستی بود. فکر کردم شاید این درسته که از خودخواهیه ماست که تو رو وارد این دنیا کردیم. فکر کردم که مسئولیتم خیلی زیاد شده. باید با چنگ و دندون از خانواده ام حمایت کنم و نذارم آب از آب تکون بخوره تو این خونه. اما حالا فکر میکنم که نه این اشتباه نیست. خونه ی ما پر از احساس و عشقه. پر از شادی و نشاطه. ما میخوایم تو بیای و ما با این عشق بیکران از تو پذیرایی کنیم. بیای و با خوبی خودت این دنیا رو بهتر از قبل کنیم. پسری ام، هرکسی تو این دنیا یه وظیفه ای داره. شاید وظیفه ما بوجود آوردن تو بود. تویی که امیدواریم بتونی نقطه عطفی برای این دنیا بشی. بتونی خوبی ها رو گسترش بدی و با بدی ها بجنگی. باعث افتخار خانواده ات و مردمت بشی. مشکلات مردم رو حل کنی. حالا میخوای مهندس باش، پزشک باش، سیاستمدار باش، وکیل باش، وزیر باش یا معلم باش یا هنرمند یا هر فرد مفید دیگه برای این جامعه. فقط پسری ام، بدون که آرزوی من شاد بودن و شاد زیستن توه. آرزومه که قوی باشی. نه تنها از نظر جسمی، بلکه از نظر روحی. میخوام خیلی توانمند باشی. نمیتونم بگم سختی نمیبینی تو این دنیا. آرزو میکنم بتونم خوب تربیتت کنم که از سختی ها نترسی. دلت بزرگ و قوی باشه و نه تنها نترسی، بلکه به دیگران رو هم به آرامش دعوت کنی. من میخوام پسری داشته باشم به مهربونی علی، به شجاعت حسین، به رشادت عباس، به دانشمندی صادق، به صبوری موسی کاظم، به کاملی محمد و به زیبایی یوسف. پسرم دوستت دارم. شاد و سلامت پا به این دنیا بیا. ما مشتاقانه منتظر تواییم.